Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

Επιστολές

Προς τη συντακτική επιτροπή
του περιοδικού Μικροφιλολογικά

Κύριοι,

αντί για άλλη απάντηση στα επιστολικά κείμενα του κυρίου Κοκ., θεωρώ
ότι είναι υπεραρκετό να δηλωθεί πως, όσοι διαθέτουν αντεπιχειρήματα
για φιλολογικές παρατηρήσεις που δημοσιεύονται σε οποιοδήποτε
περιοδικό, τις καταθέτουν με δικά τους απαντητικά κείμενα και όχι με
επιστολικές υπεκφυγές ηθικολογικών κηρυγμάτων και απειλών διακοπής
συνεργασιών. (Ποιών συνεργασιών και από πότε, άραγε; Έχασε η Βενετιά
βελόνια!)
Άλλωστε, επειδή ο κύριος Κοκ. έχει δηλώσει επανειλημμένα πως «το ύφος
είναι ο άνθρωπος», δεν κινδυνεύει να μείνει χωρίς στέγη, αφού, εκτός
από τα έντυπα και τις εκδόσεις που πρόθυμα φιλοξένησαν «μη αγρίως
προσβλητικούς» λιβέλους του εναντίον των Γ. Π. Σαββίδη, Δ. Ν. Μαρωνίτη
και άλλων που τον ευεργέτησαν κατά καιρούς, υπάρχει και το «έκπαλαι
αγαπημένο» του περιοδικό Ύλαντρον των Οχεντρών, Σφηκών και χρυσοφόρων Κιρκών, όπου μπορεί άνετα να συνεχίσει να δημοσιεύει τα ήσσονος κόπου
φιλολογικά και άλλα πονήματά του.

Θεσσαλονίκη, 5.3.2009
Γιώργος Κεχαγιόγλου

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

Επιστολές

Προς τη συντακτική επιτροπή
του περιοδικού μικροΦιλολογικά
(μέσω του ηλ. ταχυδρομείου του κ. Παπαλεοντίου)

Κύριοι,

αντί για άλλη απάντηση στο κείμενο του κυρίου Κεχ., θεωρώ ότι είναι υπεραρκετό να δημοσιευτεί και στο περιοδικό σας η από 30.4.2008 (δηλαδή προ διετίας) επιστολή μου, που αναρτήθηκε (μόνο) στο http://microphilologica.blogspot.com στις 5.10.2007. Διευκρινίζω (αν και για τους αναγνώστες του περιοδικού είναι μάλλον πασιφανές) ότι οι αναφερόμενες «συχνότατα αγρίως προσβλητικές συνεργασίες» φέρουν την υπογραφή του κυρίου Κεχ. Η επιστολή:

«Θεσσαλονίκη, 30.4.2007

»Προς τους κυρίους
»Φ. Σταυρίδη
»Σ. Παύλου
»Λ. Παπαλεοντίου

»Λυπούμαι βαθύτατα, διότι, όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στα μικροΦιλολογικά (συνεργασίες υπέρογκες και συχνότατα αγρίως προσβλητικές), έχω λάβει και σας ανακοινώνω τη δημόσια και αμετάκλητη απόφασή μου να πάψω να συνεργάζομαι με το πάλαι ποτέ αγαπημένο μου περιοδικό σας.

»Σας χαιρετώ

Σήμερα διαπιστώνω, με θλίψη, ότι η κατάσταση παραμένει η ίδια.

Ξ. Α. Κοκόλης